Projekt ustawy o umowie związku partnerskiego
O mnie
Szczęśliwy ojciec dwóch synów  - Sebastiana  i Maćka. Absolwent Akademii Górniczo - Hutniczej ...
Bezpłatne konsultacje prawne

w sprawie zmian w przepisach, które spowodują usprawnienie działania powiatowych urzędów pracy

Strona główna » Sejm » Interpelacje » w sprawie zmian w przepisach, które spowodują usprawnienie działania powiatowych urzędów pracy

wielkość tekstu:A | A | A

 Szanowny Panie Ministrze! Podczas spotkań z władzami powiatowych urzędów pracy pojawiło się wiele wątpliwości co do sensu istnienia niektórych przepisów i pomysłów mających na celu usprawnienie działania tych urzędów. W związku z tym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: Czy Ministerstwo Pracy i polityki Społecznej rozważa możliwość wprowadzenia zmian, które już wcześniej, jak się dowiedziałem, były zgłaszane przez urzędy pracy?

   1. Otrzymałem informację, że w wielu przypadkach akt prawny jest publikowany z datą piątkową, a zaczyna obowiązywać już od najbliższego poniedziałku. Czy w tej sytuacji nie powinno się dążyć do zachowywania pewnych okresów przejściowych, dłuższych niż weekend, tak by pracownicy PUP-u mieli możliwość przygotować się do zmian i poinformować o nich zainteresowanych?

   2. Jak zostało mi zasygnalizowane, problemem jest stabilizacja, jeśli chodzi o dostęp do środków finansowych Funduszu Pracy. Konkretnie chodzi o wydłużenie pojęcia roku budżetowego przy ich wykorzystywaniu. Specyfika pracy z osobami bezrobotnymi wymaga, aby środki te były, niezależnie od ich ilości, dostępne w każdym miesiącu od stycznia do grudnia danego roku.

   Jak się dowiedziałem, praktyka, która od lat jest stosowana, sprowadza okres dostępności do zaledwie kilku miesięcy w roku, pomijając co najmniej pierwszy i ostatni kwartał. W pierwszym kwartale wynika to z braku decyzji finansowej na rok bieżący, natomiast w ostatnim pojawia się obawa przed zaciągnięciem zbyt dużych kwot zobowiązań na rok następny. Pracownicy PUP-ów przekazali mi, że według ich wieloletnich doświadczeń dotyczących zobowiązań finansowych Funduszu Pracy, przechodzących na rok następny i dopuszczonych prawnie, wynika, iż byli stawiani w sytuacji, w której limit na rok następny pochłaniały w całości zaciągnięte zobowiązania. Występuje więc konieczność zachowania ograniczonego zaufania aż do chwili otrzymania wiążącej decyzji finansowej na rok następny.

   W związku z tym zwracam się z pytaniem: Czy przewidywane są zmiany, które zniwelują wspomniane powyżej obawy i problemy związane z planowaniem wydatków?

   3. Kolejnym problemem, jaki odnotowałem podczas spotkania, jest dostosowywanie standardów zatrudnienia kluczowych pracowników powiatowego urzędu pracy do zmiennej sytuacji na rynku pracy i niestabilnego dostępu do środków Funduszu Pracy. W rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zatrudnienie pracowników na stanowiskach: pośrednik pracy, doradca zawodowy, specjalista ds. rozwoju zawodowego i lider klubu pracy to zatrudnienie uregulowane poprzez określenie standardów, kształtujące w sposób bezwzględny liczbę pracowników wyłącznie w powiązaniu z liczbą zarejestrowanych osób bezrobotnych. Wydaje się to jak najbardziej słusznym kierunkiem, bowiem cały czas staramy się uzyskać wskaźniki w tym zakresie obowiązujące w innych krajach UE, ale powoduje to przerzucenie odpowiedzialności za utrzymanie zatrudnienia na wymaganym i określonym poziomie na samorząd powiatowy. Dofinansowanie rządowe do zatrudnienia pracowników powiatowych służb zatrudnienia, które gwarantuje do 2013 r. ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest uzależnione corocznie od polityki finansowej rządu i określanej na aktywizację zawodową kwoty środków Funduszu Pracy w skali zarówno kraju, jak i powiatów. Jak się dowiedziałem, od 2011 r. nastąpił drastyczny spadek tych środków, co skutkuje i będzie skutkować po 2013 r. znacznymi redukcjami liczby pracowników powiatowych urzędów pracy. Brak środków finansowych na utrzymanie zatrudnienia na wymaganym przez standardy poziomie powstaje zatem w każdej sytuacji ograniczania możliwości pozyskiwania środków finansowych Funduszu Pracy przez powiatowe urzędy pracy.

   W związku z tym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: Czy przewiduje Pan zwiększenie środków przeznaczonych dla powiatowych urzędów pracy, tak by miały one możliwość szerszego działania, co w przypadku dużego bezrobocia jest jak najbardziej zasadne?

   4. Ważnym problemem zgłaszanym przez władze PUP-ów jest obowiązek opłacania przez powiatowy urząd pracy obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego za osoby bezrobotne, nieposiadające prawa do zasiłku lub stypendium. Jak się dowiedziałem, wielokrotnie była poruszana kwestia negatywnego wpływu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego osób bezrobotnych, które nie posiadają prawa do zasiłku lub stypendium, na prawidłowe funkcjonowanie powiatowych urzędów pracy. Począwszy od 1999 r., kiedy to weszła w życie reforma ubezpieczeń zdrowotnych i społecznych, powiatowe urzędy pracy wskazują na jej konsekwencje w zakresie wzrostu fikcyjnego bezrobocia oraz generowania dodatkowego nakładu pracy i obciążeń administracyjnych, a także wzrostu kosztów administrowania rynkiem pracy.

   Podstawowe zadania urzędów określa art. 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który w sposób jednoznaczny wskazuje jako zadania priorytetowe aktywizację lokalnego rynku pracy oraz promocję zatrudnienia. Odbywa się to między innymi poprzez opracowywanie i realizację programu promocji zatrudnienia oraz aktywizacji lokalnego rynku pracy, udzielanie pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu pracy, pośrednictwo pracy, poradnictwo zawodowe i informację zawodową oraz pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy oraz pracodawcom w pozyskiwaniu pracowników czy też inicjowanie i organizowanie działań w celu aktywizacji zawodowej osób pozostających bez pracy.

   Z informacji, jakie uzyskałem podczas spotkań, status osoby bezrobotnej jest wciąż przydatny m.in. do:

   - objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym,

   - uzyskania pomocy społecznej (zasiłki docelowe, dożywianie dzieci w szkołach),

   - uzyskania dofinansowania opłat za mieszkania (dodatki mieszkaniowe),

   - uzyskania dla dzieci stypendium w szkole, na uczelni oraz zwolnienia z opłat czesnego,

   - zwolnienia z opłat sądowych,

   - zwolnienia z naliczania odsetek w bankach.

   Tego typu stan prawny sprawia, że dla wielu osób główną motywacją do rejestracji i otrzymania statusu osoby bezrobotnej jest możliwość uzyskania ww. świadczeń. Jednak, jak się okazuje, część osób zarejestrowanych w urzędach pracy nie jest zainteresowana pomocą w znalezieniu pracy. Z okazanych mi dokumentów wynika, że w ciągu ostatnich czterech lat odnotowuje się trend wzrostowy w liczbie osób pozostających bez pracy. Na koniec 2008 r. w rejestrach Powiatowego Urzędu Pracy w Zgierzu pozostawało 8244 bezrobotnych, natomiast na koniec 2011 r. liczba ta osiągnęła poziom 10 408 osób. Należy przy tym podkreślić, iż liczba bezrobotnych z prawem do zasiłku uległa zmniejszeniu, podczas gdy liczba osób bez prawa do zasiłku systematycznie wzrasta. Jak się okazuje, wzrost poziomu bezrobocia w ostatnich latach wynikał głównie ze wzmożonych rejestracji bezrobotnych bez prawa do zasiłku.

   Jak mi przekazali pracownicy PUP-ów, jednym z ważniejszych czynników zachęcających do rejestracji w powiatowym urzędzie pracy jest więc obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub stypendium. Jak zgodnie twierdzili podczas spotkań, ma to negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie powiatowej administracji rynku pracy, ponieważ przyjęte w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych rozwiązania w zakresie dotyczącym osób bezrobotnych wpływają negatywnie na sposób i koszty funkcjonowania powiatowych urzędów pracy, a w szczególności na obciążenie, jakość i efektywność ich pracy.

   Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej zapewnia każdemu prawo do ochrony zdrowia. Art. 68 ust. 2 konstytucji mówi: ˝Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych˝. Natomiast warunki i zakres tego prawa reguluje między innymi art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.).

   W myśl zapisu tego artykułu obowiązkowi ubezpieczenia podlegają bezrobotni niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Jednocześnie art. 75 ust. 9 ustawy wskazuje na urząd pracy jako realizatora tego obowiązku, przy czym obowiązek powstaje z dniem uzyskania statusu osoby bezrobotnej, a wygasa z dniem jego utraty (art. 73 ust. 7).

   Osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego może zgłosić do NFZ członków swojej rodziny. Same osoby bezrobotne niejednokrotnie wskazują, iż posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego jest czynnikiem determinującym rejestrację w urzędzie pracy. Najlepiej odzwierciedlają to zjawisko wnoszone odwołania od decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej, w których uzasadnia się, iż ubezpieczenie zdrowotne to niezbędny składnik ze względu na stan zdrowia osoby pozostającej bez pracy bądź członka rodziny.

   Jak się dowiedziałem, pierwszym czynnikiem mającym negatywny wpływ na jakość pracy powiatowych urzędów pracy jest znaczne obciążenie czynnościami stricte administracyjnymi już w momencie rejestracji osoby pozostającej bez pracy poprzez zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego. Kwestie ubezpieczenia zdrowotnego bezrobotnych załatwiane są bowiem bezpośrednio przy rejestracji i wiążą się z odebraniem stosownego oświadczenia potwierdzającego zgłoszenie do ww. ubezpieczenia osoby bezrobotnej, jak również zgłoszonych członków rodziny. Codziennie są generowane olbrzymie ilości druków ZUS-owskich potwierdzających zmiany danych identyfikacyjnych, zgłoszenia i wyrejestrowania z ubezpieczenia bezrobotnego, jak i członków jego rodziny. Ogromna ilość pracy jest wykonywana przez pracowników powiatowych urzędów pracy głównie dla celów administracyjnych i nie ma bezpośredniego związku z udzielaniem pomocy w znalezieniu zatrudnienia.

   Dodatkowym zgłoszonym problemem jest fakt, że duża liczba błędów spowodowana jest słabością systemu ZUS, który nie przetwarza poprawnie wysyłanych zgłoszeń. Władze PUP-ów podczas spotkań skarżą się również, że obecnie funkcjonujący system przekazywania środków finansowych na cele związane z ubezpieczeniem zdrowotnym między instytucjami należy uznać zatem za nieefektywny, awaryjny, generujący wysokie koszty wynikające z wydłużonego obiegu środków finansowych oraz niezapewniający właściwej dystrybucji środków.

   Osoby rejestrujące się tylko w celu uzyskania ubezpieczenia zdrowotnego traktują urząd jako ˝instytucję ubezpieczającą˝. Jednocześnie zgodnie ze standardami należy podjąć wobec nich działania aktywizacyjne, a w szczególności wobec osób pozostających w ewidencji powyżej 180 dni. Kierowane są one zatem na oferty pracy lub stażu. Idąc na rozmowę z pracodawcą, informują go o tym, iż nie chcą podjąć zatrudnienia, ale potrzebują tylko odpowiedni wpis na skierowaniu, aby móc nadal pozostać w rejestrze PUP. Próby aktywizowania osób niechętnych do pracy rzutują często na dobrą opinię urzędu. Skierowanie przez urząd bezrobotnego niezainteresowanego podjęciem pracy budzi niezadowolenie pracodawcy i często jego rezygnację ze współpracy z PUP.

   Składka zdrowotna jest jedną z ważnych barier w efektywnym funkcjonowaniu powiatowej administracji rynku pracy. Wskazujemy na wiele różnych działań, które powodują, iż mimo olbrzymiego nakładu pracy efekt podstawowy, jakim jest zawyżona liczba zarejestrowanych osób bezrobotnych (na skutek m.in. obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego), wpływa niekorzystnie na jakość i efektywność usług świadczonych przez powiatowe urzędy pracy. Jednocześnie trzeba mieć świadomość, że wiele osób bezrobotnych faktycznie zainteresowanych pomocą w znalezieniu zatrudnienia nie może, w związku z powyższym, skorzystać z właściwej i fachowej pomocy w stopniu, w jakim zasługuje ze względu na swoją szczególną sytuację na rynku pracy.

   W związku z tym zwracam się z pytaniem do Pana Ministra: Czy są przewidywane zmiany w przepisach, które spowodują, że zamiast olbrzymiej ilości papierowych dokumentów, którymi zajmują się pracownicy powiatowych urzędów pracy, będą oni mogli zająć się bezpośrednio osobami bezrobotnymi?

   Zwracam się również z pytaniem do Pana Ministra: Czy są aktualnie prowadzone prace zmierzające do wprowadzenia zmian w przepisach, które spowodowałyby poważną poprawę funkcjonowania powiatowych urzędów pracy? Proszę o ewentualną informację, na jakim etapie są prace i w jakim kierunku zmierzają.

   Z poważaniem

   Poseł Artur Dunin

   Zgierz, dnia 20 czerwca 2012 r.

 

....................................

 Szanowna Pani Marszałek! Odpowiadając na pismo z dnia 6 lipca 2012 r., znak: SPS-023-6270/12, przekazujące interpelację posła Artura Dunina w sprawie zmian w przepisach, które spowodują usprawnienie działania powiatowych urzędów pracy, uprzejmie informuję.

   W przeszłości niektóre rozporządzenia do ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.) wchodziły w życie z zbyt krótkim vacatio legis. Ubolewam nad tym i zapewniam, że dołożymy starań, aby w przyszłości nie dochodziło do takich sytuacji.

   Fundusz Pracy jest państwowym funduszem celowym i realizując zadania określone w ww. ustawie, podlega rygorom obowiązującym fundusze celowe. Wysokość środków Funduszu Pracy możliwych do wydatkowania w danym roku budżetowym ustala parlament RP, uchwalając ustawę budżetową, której integralną część stanowi plan finansowy tego funduszu.

   Ustalanie przysługującego samorządom limitu środków Funduszu Pracy na realizację programów aktywizacji zawodowej bezrobotnych dokonywane jest zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2009 r. w sprawie algorytmu ustalania kwot środków Funduszu Pracy na finansowanie zadań w województwie (Dz. U. Nr 123, poz. 1019, z późn. zm.). Szczegółowe zasady gospodarki finansowej Funduszu Pracy określa natomiast rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z dnia 7 października 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej Funduszu Pracy (Dz. U. Nr 221, poz. 1317). Przytoczone przepisy umożliwiają samorządom powiatowym realizację ustawowych zadań w ciągu wszystkich miesięcy roku, dopuszczając możliwość zaciągania zobowiązań finansowych przechodzących na kolejny rok budżetowy oraz wykorzystywanie projektu planu finansowego Funduszu Pracy przed zatwierdzeniem przez parlament RP ustawy budżetowej na dany rok.

   Z uwagi na powyższe nie są przewidywane i możliwe zmiany w zakresie ˝wydłużenia pojęcia roku budżetowego˝.

   W związku z problemem dostosowywania stanu zatrudnienia pracowników realizujących podstawowe usługi rynku pracy wskazywanym przez powiatowe urzędy pracy należy mieć na uwadze, że regulacje w zakresie podstawowych usług rynku pracy, tj. pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego i informacji zawodowej, organizacji szkoleń oraz pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, funkcjonują w obowiązującym porządku prawnym od wielu lat. Zagadnienia te, podobnie jak kwestie standardów usług rynku pracy, uregulowane są w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy od dnia jej uchwalenia. Były także uregulowane we wcześniejszej ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, która została zastąpiona przez wspomnianą ustawę.

   W art. 35. ust. 2 ww. ustawy określone jest, że usługi rynku pracy wykonywane przez publiczne służby zatrudnienia są realizowane zgodnie ze standardami usług rynku pracy. Ww. ustawa nakłada na ministra właściwego do spraw pracy obowiązek uregulowania w drodze rozporządzenia standardów i szczegółowych warunków prowadzenia przez publiczne służby zatrudnienia usług pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego i informacji zawodowej, organizowania szkoleń oraz pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy.

   Aktualne wymagania w zakresie liczby pracowników realizujących podstawowe usługi rynku pracy wynikają z rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 14 września 2010 r. w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy (Dz. U. Nr 177, poz. 1193). Rozporządzenie to zastąpiło dwa rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 2 marca 2007 r.:

   - w sprawie standardów usług rynku pracy (Dz. U. Nr 47, poz. 314),

   - w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia przez publiczne służby zatrudnienia usług rynku pracy (Dz. U. Nr 47, poz. 315), w którym określone były wymagania dotyczące stanu zatrudnienia pracowników realizujących podstawowe usługi rynku pracy w powiatowym urzędzie pracy.

   Nowe rozporządzenie w znacznej części utrzymało wcześniejsze rozwiązania dotyczące określania wymaganych zasobów kadrowych dla potrzeb realizacji poszczególnych usług rynku pracy w powiatowych i wojewódzkich urzędach pracy. W zakresie wymagań dotyczących minimalnej liczby pośredników pracy i doradców zawodowych w powiatowym urzędzie pracy wprowadzono korektę, która umożliwia niezwiększanie liczby pośredników pracy powyżej wartości czterdzieści. Ponadto w celu bardziej elastycznego dostosowywania zatrudniania w urzędzie pracy stosownie do zmian zachodzących na rynku pracy - z jednego do trzech lat wydłużono okres, który jest podstawą do ustalania minimalnej liczby pracowników realizujących usługi rynku pracy. Zgodnie ze zmianą wynikającą z ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33) w rozporządzeniu nie określono wymagań ilościowych w zakresie zatrudniania asystentów EURES w powiatowym urzędzie pracy. Zwiększono natomiast wymagania w zakresie minimalnej liczby specjalistów do spraw rozwoju zawodowego w powiatowym urzędzie pracy, a równocześnie zmniejszono wymagania dotyczące minimalnej liczby liderów klubów pracy. W przypadku liderów klubu pracy wprowadzono także możliwość ograniczenia minimalnej liczby tych pracowników, jeżeli ich liczba przekroczyłaby poziom pięciu.

   Część wymagań w zakresie liczby pracowników do realizacji usług rynku pracy w powiatowych urzędach pracy została obniżona, wobec czego nowe przepisy nie stanowiły utrudnienia w tych powiatowych urzędach pracy, w których spełniane były wymagania określone we wcześniej obowiązujących przepisach.

   Należy bowiem pamiętać, że wcześniejsze przepisy miały zabezpieczenie finansowe w postaci dodatkowych środków na wynagrodzenia pracowników realizujących poszczególne usługi, umożliwiające ich wprowadzenie i sukcesywne wdrażanie w latach następnych. Ocena stuków tych regulacji zakładała także, że docelowo, tj. od 2013 r., samorządy powiatów przejmą w pełnym zakresie finansowanie wynagrodzeń pracowników tych urzędów.

   Warto jednocześnie zwrócić uwagę, że ww. rozporządzenia były tworzone we współpracy z przedstawicielami publicznych służb zatrudnienia na poziomie województw i powiatów oraz kilkukrotnie przedstawiane w celu zgłoszenia uwag Konwentowi Dyrektorów Wojewódzkich Urzędów Pracy oraz Radzie Forum Dyrektorów Powiatowych Urzędów Pracy. Każde z ww. rozporządzeń wraz z uzasadnieniem i oceną skutków regulacji (zawierającą m.in. ocenę wpływu regulacji na budżety jednostek samorządu terytorialnego) było poddane obowiązującej procedurze legislacyjnej. W ramach tej procedury ww. rozporządzenia były poddane uzgodnieniom międzyresortowym i konsultacjom społecznym, a także zostały pozytywnie zaopiniowane przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego.

   Należy także pamiętać, że zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w 2005 r. w pierwotnej wersji art. 9 ust. 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy możliwość finansowania z Funduszu Pracy części kosztów wynagrodzeń pracowników powiatowych została ustanowiona wyłącznie na dwuletni okres, tj. lata 2006 i 2007, i miała przestać obowiązywać z końcem 2007 r. Przepis ten miał umożliwić samorządom powiatowym wyłącznie przejściowe wspomaganie finansowania powiatowych urzędów pracy w związku z ograniczeniem możliwości organizowania w tych urzędach robót publicznych w celu realizacji zadań ustawowych (art. 140 ww. ustawy), a jednocześnie wskazywał na konieczność wygospodarowania środków we własnych budżetach na realizację tych zadań w 2008 r. i w latach następnych. Fakt, że wolą ustawodawcy okres ten został następnie wydłużony do 2013 r., nie zmienia przejściowego celu wprowadzenia tego przepisu.

   W związku z podnoszonym przez powiatowe urzędy pracy problemem obowiązku opłacania przez nie obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego za osoby bezrobotne należy podkreślić, że kwestie związane z uzyskiwaniem prawa do ubezpieczenia zdrowotnego są we właściwości Ministerstwa Zdrowia. Niezależnie od tego informuję, iż następstwem wprowadzonej w 1999 r. reformy zdrowia, oprócz kas chorych oraz prywatyzacji części usług medycznych, było przyjęcie zasady, że bezrobotni nieposiadający prawa do zasiłku lub stypendium są objęci ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie zgłoszenia do tego ubezpieczenia, dokonywanego przez powiatowy urząd pracy. Negatywne, uboczne skutki przyjętego w tym zakresie rozwiązania uwidoczniły się bardzo szybko.

   Od wielu lat powiatowe urzędy pracy systematycznie postulują rozdzielenie nabywania prawa do ubezpieczenia zdrowotnego od uzyskania statusu osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Podkreślają, że istnieje duża grupa osób rejestrujących się jako osoby bezrobotne wyłącznie w celu uzyskania prawa do ubezpieczenia zdrowotnego. Powoduje to znaczne obciążenie powiatowych urzędów pracy, dodatkowo utrudniając realizację ich podstawowego zadania, tzn. prowadzenia pośrednictwa pracy i pomocy osobom rzeczywiście poszukującym pracy. W niektórych powiatowych urzędach pracy różnica pomiędzy poziomem bezrobocia rejestrowanego a wynikającego z danych BAEL wynosi ponad jedną trzecią ogólnej liczby bezrobotnych w tym rejonie. Skutkuje to m.in.:

   - zawyżaniem i zniekształcaniem statystyk dotyczących faktycznej liczby osób bezrobotnych z uwagi na osoby rejestrujące się wyłącznie w celu uzyskania tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego;

   - na powiatowe urzędy pracy zostało nałożone dodatkowe, pracochłonne zadanie związane z obowiązkiem zgłaszania każdego bezrobotnego do ubezpieczenia zdrowotnego wraz z bieżącym korygowaniem tych zgłoszeń oraz obliczaniem i przekazywaniem składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a obsługa obliczeń skarbowo-finansowych jest realizowana kosztem zatrudnienia przy zadaniach podstawowych;

   - wydawanych jest rocznie kilkanaście milionów różnego rodzaju zaświadczeń i ponoszone są koszty przekazu składek i wysyłki różnego rodzaju dokumentów;

   - pogarsza się jakość obsługi osób rzeczywiście poszukujących pracy oraz pracodawców;

   - wydłużony został obieg przepływu środków na opłacenie składek na ubezpieczenie zdrowotne za bezrobotnych nieposiadających prawa do zasiłku lub stypendium (Ministerstwo Finansów - wojewodowie - starostowie - powiatowe urzędy pracy - ZUS - Narodowy Fundusz Zdrowia).

   Ponoszone z powyższych powodów koszty, zgodnie z opinią powiatowych urzędów pracy, sięgają wielu milionów złotych, które powinny być przeznaczane na zadania związane z ograniczaniem poziomu bezrobocia.

   Minister pracy i polityki społecznej od lat dostrzega i sygnalizuje ministrowi zdrowia istniejący problem. W 2010 i 2011 r. przy ministrze zdrowia pracował Międzyresortowy Zespół do przygotowania zmiany zasad opłacania finansowanych przez budżet państwa składek na ubezpieczenie zdrowotne ewidencjonowanych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oraz zasad finansowania świadczeń opieki zdrowotnej dla świadczeniobiorców innych niż ubezpieczeni. Zespół dokonał oceny zasadności zmian w przedmiotowym zakresie oraz przygotował wstępne propozycje kierunków zmian, stwierdzając jednocześnie, że na obecnym etapie prac nie ma możliwości przedstawienia ocen i propozycji ostatecznych.

   Obecnie minister pracy i polityki społecznej ponownie wystąpił do ministra zdrowia z propozycją ponownego podjęcia tematu zmiany obowiązujących zasad podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez osoby bezrobotne bez prawa do zasiłku, przedstawiając jednocześnie dwie propozycje alternatywnych rozwiązań.

   Łączę wyrazy szacunku

   Sekretarz stanu

   Jacek Męcina

   Warszawa, dnia 27 lipca 2012 r. 

 

Strona główna Drukuj dokument
Artur Dunin - poseł na Sejm RP